نظارت تشکیلاتی، راهبردی برای مبارزه با زمین خواری

چکیده یکی از روش های مؤثر در مبارزه با فساد اقدامات جمعی و متمرکز است که جز با تشریک مساعی بین دستگاه های مسئول در آن حوزه محقق نخواهد شد زیرا همیشه فساد در حال افزایش است و شیوه های مقابله با آن در حال تضعیف، اما آن چه دور از ذهن خواهد بود، شاخص نبودن قانون و امکان نفوذپذیری در ساختار آن است. شاید پیش از پرداختن به اصل پدیده ی نوظهور زمین خواری و کوه خواری در اراضی ملی و منابع طبیعی لازم باشد به نقش و تکلیف قانونی دستگاه های متولی در امر صیانت بپردازیم. سخن گفتن از فراگیری پدیده ی شوم زمین خواری به خودی خود جلوهی ناکارآمدی در اجرای قانون است. لذا در پرداختن به موضوع صیانت از اراضی ملی (صام) در مقابل زمین خواران ابتدا هدف باید تقویت مجریان قانون باشد که می شود در یک اقدام عملی در سایه ی عزم جمعی به آن رسید. نکته ی قابل تأمل دیگر ارزش افزودهی حاصل از تصرفات اراضی ملی برای باندها و مافیای زمین، غیر قابل چشم پوشی است و با شبکه سازی اطلاعاتی برخوردار از رانت نفوذ در دستگاه های متولی و اجرایی، می تواند القاکنندهی نبودن اهتمام سازمانی و قانونی برای مبارزه با زمین خواری باشد و با گسترش چنین تصوری در امر صیانت از اراضی ملی امکان مقابلهی جامع با این پدیده را میسور نسازد. در این پژوهش سعی شده است با ارایه یک راهکار مطلوب در حوزهی صیانت از اراضی ملی معرفی و با اهتمام و عزم جمعی دستگاه های متولی امر صیانت از اراضی ملی به اجرا گذاشته شود که این مهم، تحت نظارت عالی سازمان بازرسی کل کشور در سطح مناطق، مراکز استان ها، شهرها، بخش ها و روستاها است؛ که علاوه بر حفظ استقلال سازمانی با اتخاذ راهبرد کلان برای مبارزه جمعی با پدیده زمین خواری، نظارت تشکیلاتی نسبت به آن صورت پذیرد تا اقدامات تظاهری و سطحی دستگاه های متولی باعث شانه خالی کردن بار مسئولیت یا واگذاری مسئولیت به دستگاه هم عرض دیگر نباشد و جلسات شورای نظارتی ضمن آسیب شناسی و ارایه روش های مناسب معین برای متولیان صیانت اراضی ملی (صام) با احتساب بر تکلیف سازمانی هر دستگاه اقدامات عاجل برای برخورد با فساد را در دستور کار قرار دهند.