از دهه ۱۳۷۰ به بعد در ایران؛ صندوق ها، شرکت ها و مؤسساتی تأسیس و شروع به فعالیت کرده و به امر سپرده گیری و اعطای تسهیلات به متقاضیان پرداختند. با گذشت زمان، تعداد و حجم عملیات و مبادلات پولی آنها افزایش یافت و در نتیجه سهمی از بازار پول را به خود اختصاص دادند. از آنجا که اغلب این مؤسسات فاقد مجوز از بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران بودند، قانونگذار به فکر نظام بخشیدن به حوزه فعالیت آنها افتاد از این رو قانون تنظیم بازار غیرمتشکل پولی در سال ۱۳۸۳ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. در حال حاضر، تعداد و نقش این مؤسسات که شامل تعاونی های اعتبار، صندوق های قرض الحسنه، شرکت های لیزینگ و صرافی ها می باشند، بسیار قابل توجه و با اهمیت بوده و بخشی از تراکنش های موجود در بازار پولی کشور را به خود اختصاص داده اند. بررسی های انجام شده حاکی از انحراف در عملکرد این موسسات بوده و لزوم نظارت بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران بر فعالیت آنها را آشکار می سازد. پژوهش حاضر به بررسی وضعیت موجود این موسسات در ایران پرداخته و پیشنهادهایی برای اصلاح امور آنها ارائه می کند.|
Administrative Health Research